Isparta'da Genç Olmak: Bu Şehir Bize Ne Söylüyor?

Isparta'da genç olmak...

Bunu bazen kendime soruyorum.

Bir şehrin gençlerine sunduğu hayat, aslında o şehrin geleceğe nasıl baktığını da gösteriyor olabilir mi?

Isparta sakin bir şehir. Bazen bu sakinlik insana gerçekten iyi geliyor. Her şeyin biraz daha yavaş aktığı, tanıdık sokaklardan geçtiğimiz, aynı yerlere tekrar tekrar uğradığımız bir şehir.

Ama bazen de insanın içinde başka bir soru beliriyor:

“Burada daha fazlası olabilir mi?”

Çünkü genç olmak biraz da merak etmek demek.

Yeni bir şey görmek, yeni insanlarla tanışmak, bir konsere gitmek, tiyatro izlemek, arkadaşlarla saatlerce oturup konuşmak, daha önce hiç gitmediğimiz bir yere uğramak...

Kısacası yaşadığımız şehrin bize yeni bir şey söylemesini beklemek.

Isparta'da üniversite öğrencilerinin önemli bir yeri var. Şehre her yıl yeni insanlar geliyor. Bazıları birkaç yıl sonra buradan ayrılıyor, bazıları burada kalıyor. Fakat hepsi bu şehrin bir parçası oluyor.

Belki de Isparta'nın gençlerle ilişkisini önemli yapan şey tam olarak bu.

Bir genç bu şehirde kendisine ne kadar alan bulabiliyor?

Sadece ders çalışmak ve günlük hayatını sürdürmek için değil; üretmek, eğlenmek, keşfetmek ve kendini ifade etmek için ne kadar alanı var?

Bence bu soruların cevabı yalnızca gençleri değil, şehrin tamamını ilgilendiriyor.

Çünkü bir şehir sadece binalardan, yollardan ve iş yerlerinden oluşmuyor.

O şehirde yaşayan insanların hayalleri de şehrin bir parçası.

Bazen Isparta'da yeni bir etkinlik duyduğumuzda arkadaş grubunda hemen paylaşırız. “Buna gidelim mi?” diye sorarız. Bazen bir kafenin açıldığını görür, merak edip gideriz. Bazen de şehirde yapılabilecek şeyleri konuşurken kendimizi “Keşke...” ile başlayan cümleler kurarken buluruz.

Keşke daha fazla etkinlik olsa.

Keşke gençlerin fikirlerini anlatabileceği daha fazla alan olsa.

Keşke şehirde yeni şeyler denemek biraz daha kolay olsa.

Ama belki de mesele yalnızca “keşke” demek değildir.

Belki bizim de bu şehrin nasıl olmasını istediğimizi söylememiz gerekiyor.

Çünkü Isparta'nın geleceği yalnızca bugün karar veren insanların değil, bugün burada yaşayan gençlerin de geleceği.

Ben Isparta'ya baktığımda hâlâ keşfedilecek bir şehir görüyorum.

Her gün geçtiğimiz sokakların, her gün önünden geçtiğimiz binaların ve hiç fark etmeden yanından yürüdüğümüz insanların bile anlatacak bir hikâyesi olabilir.

Belki de genç olmak biraz da budur.

Yaşadığın yere alışmak yerine, ona tekrar bakabilmek.

Aynı şehrin içinde yeni bir şey bulabilmek.

Ve bazen sadece şunu sormak:

“Bu şehir benim için nasıl bir yer olabilir?”

Ben Isparta'ya biraz da böyle bakıyorum.