Shopping cart
Your cart empty!
Isparta, sadece güllerin ve göllerin şehri değil; aynı zamanda binlerce yıllık Türk-İslam geleneğinin nakış nakış işlendiği bir zanaat merkezidir. Ancak modernleşme ve seri üretim, bu köklü kültürün bazı temsilcilerini ne yazık ki sessizliğe büründürmüştür. İşte Isparta’nın kültürel mirasını oluşturan ancak bugün kaybolmaya yüz tutmuş o kıymetli el sanatları:

1. El Dokuması Isparta Halıcılığı
Isparta denince akla gelen ilk şey olan geleneksel halıcılık, bugün en kritik dönemini yaşıyor. 19. yüzyıldan itibaren dünya markası haline gelen, "gül dallı" ve "madalyonlu" desenleriyle bilinen Isparta halıları, fabrikasyon üretimin artmasıyla evlerdeki tezgahlarını kaybetti.
Özelliği: Gördes düğümü ile dokunması ve %100 yün iplerin kök boya ile renklendirilmesi.
Neden Kayboluyor? Uzun üretim süresi ve genç neslin bu zahmetli işe ilgi göstermemesi.

2. Keçecilik (Tepme Keçe)
Isparta’nın Yalvaç ve Eğirdir ilçelerinde bir dönem çok yaygın olan keçecilik, hayvancılığın ve göçebe kültürün bir parçasıydı. Koyun yününün su ve sabunla dövülerek birleştirilmesiyle yapılan bu sanat, artık sadece birkaç ustanın elinde yaşıyor.
Kullanım Alanları: Çoban kepenekleri, yer yaygıları ve şimdilerde turistik hediyelik eşyalar.
Durumu: Endüstriyel tekstilin yaygınlaşmasıyla usta-çırak ilişkisi kesilme noktasına geldi.

3. Yalvaç Semerciliği
Eskiden ulaşım ve tarımın vazgeçilmezi olan binek hayvanları için üretilen semerler, Yalvaç ilçesinin simgelerinden biriydi. Ağaç iskeletin deri ve hasır otuyla birleştiği bu zanaat, teknolojiye yenik düşenlerin başında geliyor.
Kritik Nokta: Tarımda makineleşme ve köylerde hayvan gücüne olan ihtiyacın azalması, semer ustalarını bir elin parmaklarından daha az sayıya düşürdü.

4. Geleneksel Dericilik (Debbağlık)
Isparta ve çevresinde, özellikle deri işleme sanatı (tabakçılık) çok köklü bir geçmişe sahiptir. Eskiden Tabakhane bölgesinde hummalı bir çalışma varken, bugün bu süreçler tamamen modern tesislere kaymış durumdadır.
Kayıp: Geleneksel yöntemlerle (bitkisel tabaklama) yapılan deri işçiliği, yerini kimyasal yöntemlere bıraktı.

5. İğne Oyası ve Yazmacılık
Isparta kadınlarının sabırla işlediği iğne oyaları, bir zamanlar genç kızların çeyizlerinin olmazsa olmazıydı. Özellikle "Gül Oyası" gibi yöreye özgü motifler, estetik değerini korusa da ticari bir zanaat olmaktan çıkıp hobiye dönüşmüş durumda.

Yorumlar
Okuyucu görüşleri editör onayından sonra yayınlanır.
Yorumlar yükleniyor...
Yorum Yap
Yorumunuz onay sonrası yayınlanacaktır.